EVİNE EKMEK GÖTÜRMEK…

Bir deyiştir…
Bir anlatımdır…
Bir tespitin mecazi ifadesidir.

“Evine ekmek götürmek”, insanın en temel yaşam mücadelesini anlatır. Geçim sıkıntısını, emeğin karşılığını alabilme çabasını ve ailesinin ihtiyaçlarını karşılayabilme kaygısını ifade eder.

Bu söz, küçümsenecek bir yakınma değil; anlaşılması, saygı duyulması ve mümkünse çözüm üretilmesi gereken bir gerçeğin ifadesidir.

Öyle olmasa ihtiyaç sahiplerine yardım kolileri hazırlanır mıydı? Ayni ve nakdî yardımlara ihtiyaç duyulur muydu?

Ekonomik krizlerde “evine ekmek götürmek” sözü daha çok anlam kazanır. Çünkü kriz derinleştikçe yoksul daha da yoksullaşır, çaresizlik büyür, gelir adaletsizliği daha görünür hâle gelir.

Gerçekten evine ekmek götüremeyen insanlar olmasaydı, yıllardır çeşitli kesimlerce sürdürülen “Askıda Ekmek” uygulamasına ihtiyaç kalır mıydı?

Ekonomide çizilen pembe tablolar, anlatılan refah hikâyeleri gerçeği bütünüyle yansıtsaydı, sosyal yardımlara bu kadar ihtiyaç duyulur muydu?

İşsizlik rekorları kırılırken, vatandaş geçim derdiyle boğuşurken; komşusu ihtiyaç içindeyken makam arabalarıyla saltanat sürenler, birden fazla yerden maaş alanlar, toplumun gerçeklerinden ne kadar haberdar olabilir?

Mesele, insanların evine ekmek götürme mücadelesi vermesi değil; bu mücadelenin neden bu kadar ağırlaştığıdır.

Kimse çalıştığı, ürettiği, kazandığı için sorgulanmamalıdır. Ancak bir ülkede emeğin karşılığıyla geçinmek giderek zorlaşıyorsa, gelir dağılımındaki adaletsizlik büyüyorsa ve insanlar temel ihtiyaçlarını karşılamak için yardıma muhtaç hâle geliyorsa, burada üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir toplumsal sorun vardır.

Unutulmamalıdır ki sosyal yardımlar bir lütuf değil, ihtiyaç içindeki insanın onurunu koruyarak yaşamasına katkı sunan bir dayanışma aracıdır.

Bir ülkede başarı, yalnızca büyüme rakamlarıyla değil; vatandaşın sofrasına koyabildiği ekmekle de ölçülür.

Sorunun temelinde gelir adaletsizliği enflasyon mücadele programları sermaye piyasası fon krizlerine varana kadar bütün çözüm bekleyen kronik sorunlar vardır.

Çünkü mesele sadece ekmek değil; emek, adalet, insanca yaşam ve gelecek umududur.

M.Talat Karasakaloğlu