30 AĞUSTOS

30 Ağustos’u Kutluyoruz da, Ruhunu Yaşatıyor muyuz?

Bugün 30 Ağustos…

Bayraklar asılacak.

Marşlar okunacak.

Meydanlarda törenler yapılacak.

Sosyal medyada Atatürk fotoğrafları paylaşılacak.

Hep birlikte “30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun” diyeceğiz.

Peki sonra?

Asıl sorumuz bu olmalı.

30 Ağustos’u kutluyoruz da, ruhunu yaşatıyor muyuz?

Çünkü 30 Ağustos yalnızca bir tarih değildir.

Bir milletin yeniden ayağa kalkışıdır.

Bir milletin kendisine biçilen kaderi reddedişidir.

“Artık bitti” denilen yerde yeniden başlamaktır.

Ve her şeyden önemlisi, “Bu millet kendi geleceğine kendi karar verecek” iradesinin zaferidir.

104 yıl önce bugün…

Anadolu’nun dört bir yanında yokluk vardı.

İmkânlar sınırlıydı.

Ordunun elindeki olanaklar, karşısındaki güçle kıyaslanamayacak kadar azdı.

Ama bir şey vardı:

İnanç.

Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde bir millet ayağa kalktı.

Sakarya’da direndi.

Dumlupınar’da son sözü söyledi.

30 Ağustos’ta ise tarihe yalnızca bir zafer değil, bir milletin karakterini yazdı.

O karakterin adı bağımsızlıktı.

Bugün Beykoz’da Boğaz’a baktığımızda, üzerinde yaşadığımız bu toprakların ne kadar kıymetli olduğunu belki de yeterince düşünmüyoruz.

Çünkü özgürlük bize hazır gelmiş gibi geliyor.

Bayrağımızın dalgalanmasını doğal kabul ediyoruz.

Cumhuriyet’in varlığını değişmez bir gerçek sanıyoruz.

Oysa hiçbir şey kendiliğinden olmadı.

Bu bayrak, birilerinin hayallerinden değil, bir milletin fedakârlığından doğdu.

Bir annenin gözyaşından…

Bir babanın evladını cepheye uğurlamasından…

Genç yaşta toprağa düşen binlerce insanın yarım kalan hayatından…

Ve Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde, bütün imkânsızlıklara rağmen “Ya istiklal ya ölüm” diyebilen bir milletin cesaretinden…

İşte bugün kendimize sormamız gereken soru tam da burada:

Biz o ruhu taşıyor muyuz?

Bayrağı seviyoruz.

Peki bayrağın temsil ettiği değerlere sahip çıkıyor muyuz?

Atatürk’ü anıyoruz.

Peki onun akla, bilime, özgür düşünceye ve tam bağımsızlığa verdiği değeri yaşatıyor muyuz?

Cumhuriyet diyoruz.

Peki Cumhuriyet’in temelindeki eşitlik, adalet ve millet iradesini gerçekten savunuyor muyuz?

İstiklal Marşı’nı okuyoruz.

Peki “Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl” diyen o anlayışın sorumluluğunu taşıyor muyuz?

İşte 30 Ağustos’un bize sorması gereken sorular bunlar.

Çünkü bayramları yaşatmak kolaydır; değerleri yaşatmak zordur.

Vatan sevgisi sadece göğsüne bayrak rozeti takmak değildir.

Vatan sevgisi;

haksızlık karşısında susmamaktır.

Kul hakkına el uzatmamaktır.

Adaletin herkes için eşit olmasını istemektir.

Çocuklarımızın geleceğini korumaktır.

Gençlerin umutlarını başka ülkelerde aramak zorunda kalmayacağı bir Türkiye için mücadele etmektir.

Kadınların korkmadan yaşayabildiği bir ülke istemektir.

İşçinin alın terine, emeklinin yıllarına, esnafın emeğine sahip çıkmaktır.

Ve makamların, koltukların, kişisel çıkarların üzerinde vatanı ve milleti tutabilmektir.

İşte 30 Ağustos ruhu budur.

Beykoz’un her mahallesinde bugün aynı bayrak dalgalanacak.

Paşabahçe’de de…

Tokatköy’de de…

Çubuklu’da da…

Çavuşbaşı’nda da…

Riva’da da…

Anadolu Hisarı’nda da…

Göksu’da da…

Beykoz’un bütün mahallelerinde…

Belki hayatlarımız farklı.

Düşüncelerimiz farklı.

Siyasi tercihlerimiz farklı.

Ama bayrağımız aynı.

Vatanımız aynı.

Cumhuriyetimiz aynı.

Ve bizi birbirimize bağlayan en büyük güç de işte budur.

Aynı ülkenin evlatları olduğumuzu unutmamak.

Bugün çocuklarımızın eline Türk bayrağı verirken onlara sadece bir bayrak vermeyelim.

Bir hikâye anlatalım.

Diyelim ki:

“Bu bayrak senden önce de vardı.”

“Sen gittikten sonra da olacak.”

“Senin görevin onu korumak.”

“Cumhuriyet sana hazır bırakılmış bir ayrıcalık değil, bedeli ödenmiş bir emanettir.”

Çünkü Cumhuriyet’in geleceği yalnızca devlet kurumlarında değil, çocuklarımızın zihninde ve yüreğinde şekillenecek.

Ve Atatürk…

Bugün onun adını söylemek elbette kolay.

Asıl mesele, onun düşüncelerini anlayabilmek.

O, bize sadece bir zafer bırakmadı.

Bir ülke bıraktı.

Ama bununla da yetinmedi.

Nasıl bir ülke olmamız gerektiğini de gösterdi.

Bilimi rehber edinmemizi istedi.

Aklı özgürleştirdi.

Kadını toplumun eşit ve güçlü bir parçası haline getirdi.

Çocuklara bayram armağan etti.

Gençlere güvendi.

Ve “Tam bağımsız Türkiye” idealini önümüze koydu.

Tam bağımsızlık ise yalnızca sınırlarımızın içinde başka bir bayrağın bulunmaması değildir.

Ekonomide bağımsızlıktır.

Eğitimde bağımsızlıktır.

Bilimde bağımsızlıktır.

Hukukta bağımsızlıktır.

Kendi kararlarını kendi verebilen bir ülke olmaktır.

Bazen bugün karşılaştığımız sorunlar karşısında hepimiz yoruluyoruz.

“Ne değişecek?” diyoruz.

“Ne yapabiliriz?” diye düşünüyoruz.

İşte tam o anda 30 Ağustos’u hatırlamak gerekiyor.

Çünkü 1922’de şartlar bugünkünden çok daha ağırdı.

Ama onlar “Yapamayız” demedi.

“Yapacağız” dedi.

İmkânları azdı.

İradeleri büyüktü.

Ve kazandılar.

Demek ki bazen bir ülkenin kaderini değiştiren şey, sahip olduğu imkânlardan önce inandığı değerlerdir.

Bugün bizim savaşımız cephede değil.

Ama mücadelemiz devam ediyor.

Bugün mücadelemiz;

umutsuzlukla,

adaletsizlikle,

yoksullukla,

cehaletle,

ayrıştırmayla,

kutuplaştırmayla,

gençlerin geleceksizlik duygusuyla,

çocukların fırsat eşitsizliğiyle…

Ve Cumhuriyet’in temel değerlerinin zayıflatılmasıyla…

Bu mücadelede elimizde silah yok.

Ama kalemimiz var.

Sözümüz var.

Vicdanımız var.

Aklımız var.

Sandıkta irademiz var.

Ve hepsinden önemlisi;

Bu ülkeye olan sevgimiz var.

Beykoz’dan baktığımızda İstanbul’u görüyoruz.

İstanbul’dan baktığımızda Türkiye’yi…

Türkiye’den baktığımızda ise koskoca bir Cumhuriyet hikâyesini…

Bu hikâyenin içinde bizim de sorumluluğumuz var.

Çünkü Cumhuriyet yalnızca geçmişimizin değil, geleceğimizin de adıdır.

Bizden önceki nesil onu kurdu.

Bizim görevimiz onu korumak.

Bizden sonraki neslin görevi ise daha ileriye taşımak.

İşte gerçek 30 Ağustos budur.

O halde bugün bayrağımızı gururla taşıyalım.

Marşımızı coşkuyla söyleyelim.

Atatürk’ü saygıyla analım.

Ama yarın da aynı kararlılıkla yaşamaya devam edelim.

Çünkü 30 Ağustos bir günlük coşku değil, her gün taşınması gereken bir sorumluluktur.

Cumhuriyet’i yalnızca kutlamayalım.

Yaşatalım.

Bağımsızlığı yalnızca konuşmayalım.

Koruyalım.

Adaleti yalnızca istemeyelim.

Savunalım.

Çocuklarımızın geleceğini yalnızca dilemeyelim.

Onlar için mücadele edelim.

Ve bu ülkenin insanlarını birbirinden uzaklaştırmak isteyenlere karşı, bizi bir arada tutan ortak değerlerimize daha sıkı sarılalım.

Çünkü bizim ortak bir hikâyemiz var.

Ortak bir vatanımız var.

Ortak bir bayrağımız var.

Ve ortak bir Cumhuriyetimiz var.

104 yıl önce Dumlupınar’da yakılan bağımsızlık ateşi bugün hâlâ yanıyor.

Beykoz’un sokaklarında…

İstanbul’un meydanlarında…

Anadolu’nun dört bir yanında…

Bir çocuğun elindeki bayrakta…

Bir annenin gözlerindeki umutta…

Bir gencin geleceğe dair hayalinde…

O ateşin adı bağımsızlık.

O ateşin adı Cumhuriyet.

O ateşin adı Mustafa Kemal Atatürk.

Ve biz biliyoruz:

Bu ateş, biz Cumhuriyet’e sahip çıktığımız sürece sönmeyecek.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu toprakları bize vatan yapan bütün kahramanlarımızı rahmet, minnet ve sonsuz saygıyla anıyorum.

Beykoz’dan Türkiye’nin dört bir yanına…

Bugün bir kez daha aynı duyguyla sesleniyorum:

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.

Bayrağımız sonsuza kadar göklerde dalgalansın.

Cumhuriyetimiz sonsuza kadar yaşasın.

Bağımsızlığımız daim olsun.

Ve çocuklarımız, yarınlara her zaman umutla baksın.

Ne mutlu bağımsızlığına sahip çıkanlara!

Ne mutlu Cumhuriyet’i yaşatanlara!

Ne mutlu Türküm diyene!

ESENGÜL YÜCE