FON MAĞDURLARININ SOSYO-EKONOMİK TAHLİLİ

FON MAĞDURLARININ SOSYO-EKONOMİK TAHLİLİ

Ülkemizde patlak veren son fon krizinde mağdur sayısının yetkili kurumlarca 455 bin kişi olarak açıklandığı ifade ediliyor.

Şimdi bir finansal yatırım girişiminde bulunan herkesin otomatik olarak “mağdur” kabul edilmesini bir kenara bırakalım.

Asıl üzerinde düşünmemiz gereken konu şu:

Bu 455 bin kişinin sosyo-ekonomik tasnifi yapılabilir mi?

Çünkü gerçek anlamda mağdur olanlarla, sermaye piyasalarının risklerini bilerek yüksek miktarda yatırım yapanları aynı kefeye koymak, bana göre adalet duygusunu zedeleyebilir.

Elbette elimizde bu tasnifi yapabilecek ayrıntılı veriler yok. Bu nedenle aşağıdaki düşüncelerimi kesin bir tespit olarak değil, adaletli bir tasfiye yöntemi üzerine bir fikir olarak ortaya koyuyorum.

Öncelikle, gerçekten küçük miktarlarla yatırım yapan ve özellikle emekli veya dar gelirli vatandaşlarımız arasında bulunan yatırımcıların durumuna bakılmalı.

Eğer bu kesimde gerçekten mağduriyet yaşayan insanlar varsa, tasfiyede onların temel ihtiyaçlarını gözeten bir öncelik mekanizması oluşturulması gerektiğini düşünüyorum.

Bunun üzerinde, toplumda eskiden “orta direk” olarak ifade ettiğimiz gelir grubunun, örneğin 500 bin–1 milyon TL civarındaki birikimlerini bu fonlara yatırmış olanların da ayrıca değerlendirilmesi düşünülebilir.

Ancak yüksek gelir ve servet sahibi olup, sermaye piyasalarının risklerini bilerek yüksek tutarlarda yatırım yapanlarla küçük birikimini korumaya çalışan vatandaşın aynı öncelik sırasına konulması bana göre tartışılması gereken bir konudur.

Bir başka önemli mesele de şu:

Tasfiye nasıl hesaplanacak?

Bence yalnızca fondaki mevcut para dikkate alınmamalı.

Yatırımcının fona girişte koyduğu ana para, tasfiye sürecinde temel referanslardan biri olmalı.

Tasfiye sonucunda ana paranın üzerinde bir tutar ortaya çıkarsa, bu durumda oluşan artı gelirin nasıl dağıtılacağı da ayrıca ve şeffaf biçimde belirlenmelidir.

Benim anlatmaya çalıştığım şey aslında çok basit:

Herkese eşit davranmak her zaman adaletli davranmak anlamına gelmeyebilir.

455 bin kişiyi yalnızca “fon yatırımcısı” olarak görmek yerine; yatırım tutarı, gelir ve servet düzeyi, yatırımın niteliği ve ortaya çıkan gerçek mağduriyet gibi kriterlerle değerlendirmek, kamuoyunda daha adil bulunabilecek bir tasfiye modeli oluşturabilir.

Elbette bunun için öncelikle yetkili kurumların elindeki verilerin şeffaf biçimde ortaya konulması gerekir.

Ben sadece dilim döndüğünce, aklım yettiğince bu fon krizine başka bir pencereden bakmaya ve adaletli bir çözüm için fikir üretmeye çalışıyorum.

Beğenen alır.
Beğenmeyen lafı bana bırakır.

M.TALAT KARASAKALOĞLU